Leczenie wspomagające

Drukuj stronę Drukuj stronę

Niekiedy u chorych leczonych z powodu niedrobnokomórkowego raka płuca istnieje konieczność zastosowania dodatkowych leków, co umożliwia poprawę samopoczucia chorych. Dowiedz się, jakie są najczęściej występujące dolegliwości i terapie.
Wszelkie decyzje o włączeniu, modyfikacji dawki lub zaprzestaniu podawania leku należą do lekarza prowadzącego terapię , a porady w aplikacji nie mogą zastąpić wizyty lekarskiej.
Niedokrwistość – problem dotyczy większości chorych z rozpoznaniem raka płuca. Niedokrwistość (anemia) może być związana zarówno z chorobą nowotworową, jak i prowadzonym leczeniem, którego konsekwencją są uszkodzenia szpiku kostnego (chemioterapia, radioterapia). W przypadku istotnych objawów, takich jak: znaczne osłabienie, przyspieszone bicie serca czy duszność, można rozważyć zastosowanie czynników stymulujących proces powstawania krwinek czerwonych. Leki podawane są podskórnie w czasie trwania paliatywnej chemioterapii. Leczenie wymaga ścisłego monitorowania parametrów morfologii krwi i jest prowadzone pod nadzorem onkologa klinicznego.
Nudności i wymioty – stosowanie większości schematów chemioterapii u chorych z rozpoznaniem raka płuca wiąże się z ryzykiem wystąpienia nudności i wymiotów. Dlatego rutynowo podaje się leki zapobiegające wystąpieniu tych nieprzyjemnych dla chorego dolegliwości. W czasie chemioterapii chorzy otrzymują leki antyemetogenne dożylnie oraz doustnie. U większości chorych pozwala to zapobiec pojawieniu się nudności i wymiotów po chemioterapii. Najczęściej stosuje się kilkulekowy schemat leczenia – deksametazon, setronon i aprepitant lub deksametazon w połączeniu z lekiem złożonym z netepitantu i palonosetronu. Możliwe jest również przyjmowanie dodatkowych leków w domu, są one dostępne na receptę, którą chory otrzymuje przy wypisie ze szpitala lub Oddziału Dziennego. Najczęściej stosowane są metoklopramid (nie dłużej niż przez 5 dni) i tietyleprazyna.
Ból – ból związany z chorobą nowotworową może wystąpić już w momencie rozpoznania choroby, ale też w czasie leczenia lub po jego zakończeniu. W przypadku zaawansowanego raka płuca dolegliwości bólowe dotyczą większości chorych. Ból może być związany zarówno z obecnością zmian nowotworowych w klatce piersiowej (np. guz płuca naciekający opłucną i nerwy ściany klatki piersiowej), jak i z obecnością zmian przerzutowych w kościach czy w wątrobie. W zależności od nasilenia, lokalizacji i charakteru dolegliwości bólowych lekarz prowadzący dobiera odpowiednie leki przeciwbólowe. Bardzo ważne jest przyjmowanie leków przeciwbólowych zgodnie z zaleceniami, o stałych godzinach i systematycznie.
W ogólnej klasyfikacji ból można podzielić na:

  1. Ból podstawowy – ten rodzaj bólu zwany jest również bólem przewlekłym lub stałym. Cechuje się długim czasem trwania – powyżej 12 godzin na dobę i małymi zmianami natężenia. W takich sytuacjach można odczuwać pieczenie, kłucie, palenie, rozpieranie. Zazwyczaj ból ten jest zlokalizowany w pobliżu zmiany nowotworowej.
  2. Ból przebijający / przemijające zaostrzenie bólu – ten rodzaj bólu, zwany również bólem epizodycznym, może pojawić się u dodatkowo, pomimo skutecznego leczenia bólu podstawowego i przyjmowania zleconych leków przeciwbólowych. Występuje napadowo i nieregularnie kilka razy na dobę. Cechuje się bardzo szybkim, kilkuminutowym czasem narastania, bardzo dużym natężeniem przekraczającym znacznie natężenie bólu podstawowego oraz krótkim czasem trwania – średnio do 1 godziny. Możliwe jest wtedy odczuwanie na przykład kłucia, pieczenia, rwania czy parzenia. Przeważnie odczuwa się go w klatce piersiowej, brzuchu lub kończynach dolnych. Może on pojawić się nagle bez konkretnej przyczyny albo może być wywołany codziennymi czynnościami takimi jak:
    ● wysiłek fizyczny (wstawanie z łóżka, ubieranie się, chodzenie);
    ● kaszel, kichanie;
    ● czynności fizjologiczne (oddawanie stolca, moczu);
    ● przyjmowanie pokarmu (gryzienie, połykanie);
    ● zabiegi pielęgnacyjne, rehabilitacja;
    ● toaleta (mycie ciała, pochylanie się nad umywalką, czesanie się);
    ● emocje (napięcie, wzruszenie, zdenerwowanie, gniew, frustracja).
    Należy pamiętać, że najważniejszą rzeczą w przypadku pojawienia się bólu jest poinformowanie lekarza o tym, co odczuwasz. Bez tego istotnego elementu lekarz nie zleci na wizycie właściwego leczenia. Warto do takiej rozmowy się również przygotować.
    Można napisać na kartce, jak silny jest ten ból (np. w skali 10 mój ból odczuwam na 5), w jakich sytuacjach występuje (czy występuje stale czy podczas konkretnych czynności), jaka jest jego lokalizacja.
    W bólach o niewielkim nasileniu najczęściej stosuje się paracetamol i niesterydowe leki przeciwzapalne (np. ibuprofen, diklofenak, ketoprofen). W bólach o średnim nasileniu stosuje się tramadol i dihydrokodeinę, a w silnych bólach – morfinę (także w postaci doustnej) i fentanyl (także w formie plastrów). Dodatkowo znajdują zastosowanie leki uzupełniające – szczególnie u chorych z bólami neuropatycznymi (bóle piekące, strzelające związane z uszkodzeniem nerwów). Najczęściej stosuje się leki przeciwdrgawkowe (gabapentyna, pregabalina) i przeciwdepresyjne (amitryptylina).
    W przypadku wystąpienia bólu przebijającego (napadowy silny ból, pomimo dobrego i skutecznego leczenia podstawowego) stosuje się szybkodziałające opioidy (działające przez śluzówki, w formie donosowej lub na śluzówkę policzka lub formie podjęzykowej). Jeśli chory skarży się na silne dolegliwości bólowe związane z obecnością zmian przerzutowych w kościach, skuteczną formą leczenia bólu może być paliatywna radioterapia oraz dożylne wlewy z bisfosfonianów (kwas zoledronowy, pamidronian disodowy). Więcej informacji o bólu znajdziesz na stronie www.bolprzebijajacy.pl.
    Leczenie bólu może być prowadzone przez lekarza prowadzącego (onkolog, radioterapeuta, chirurg). W niektórych przypadkach konieczne jest zasięgnięcie opinii specjalisty z poradni leczenia bólu (niezbędne skierowanie wystawia lekarz prowadzący). Listę placówek znajdziesz tu:
    Poradnie leczenia bólu